Metody fizjoterapeutyczne

                         
Terapia Manualna OMT
Terapia Manualna OMT” Kaltenborn-Evjenth jest metodą postępowania fizjoterapeutycznego. Opracowana została przez dwóch norweskich fizjoterapeutów: Freddy’ego Kaltenborna oraz Olafa Evjentha. Pracując nad koncepcją w roku 1972 stworzyli oni system Ortopedycznej Terapii Manualnej (OMT Kaltenborn-Evjenth Konzept), który obecnie stanowi jeden z najbardziej rozpowszechnionych na świecie fizjoterapeutycznych systemów leczniczych. Szkolenia z tej metody zaopatrują fizjoterapeutów i terapeutów manualnych w kompleksowy system badania oraz leczenia pacjentów z ortopedycznymi dysfunkcjami narządu ruchu.
Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth Definicja Definicja OMT (z ang. Orthopedic Manipulative Therapy) Kaltenborn-Evjenth Konzept opracowana została przez Międzynarodową Federację Ortopedycznych Terapeutów Manualnych (IFOMT). Litery skrótu pochodzą od następujących wyrazów:
  • Orthopedic – dotyczy dysfunkcji struktur tworzących stawy oraz powiązanymi z nimi mięśniami, tkankami okołostawowymi, a także korzeniami nerwowymi i nerwami obwodowymi;
  • Manipulative – techniki ruchowe wymagające sprawności oraz zręczności manualnej i mechanicznej od terapeuty. Stanowią one fragment fizjoterapii stosowanej w ortopedycznych schorzeniach narządu ruchu;
  • Therapy – dotyczy terapii wykonywanej przez wykwalifikowanego terapeutę. Koncepcja OMT Kaltenborn-Evjenth skierowana jest dla dyplomowanych fizjoterapeutów. Nauka w tej dziedzinie odbywa się w ramach szkoleń podyplomowych według ściśle określonego programu. Ten sposób pracy wymaga od fizjoterapeuty zainwestowania sporych środków finansowych na określone szkolenia oraz wielu lat ciężkiej, fizycznej pracy z pacjentem. Profesja ta należy do najtrudniejszych i stanowi elitarną specjalizację w grupie zawodowej fizjoterapeutów na całym świecie.
Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth – jak to działa? Za pomocą specjalistycznych testów manualnych można np. dokładnie stwierdzić czy źródłem bólu w okolicy stawu ramiennego lub pośladka jest zbyt napięty mięsień, uciśnięty nerw, czy też zmieniony chorobowo staw. Precyzyjne badanie umożliwia zastosowanie konkretnego leczenia. W inny sposób leczy się nadmiernie napięty lub skrócony mięsień, uciśnięty nerw lub zdegenerowany staw. Rodzaj zmienionej chorobowo struktury pozwala na określenie i użycie specyficznej techniki manualnej. Jeśli danej dysfunkcji towarzyszy występowanie bólu to wykorzystuje się środki zmniejszające go. Są to:
  • unieruchomienie – może być ogólne: leżenie w łóżku w najbardziej dogodnych, niebolesnych pozycjach spoczynkowych, a także miejscowe: stabilizatory, gorsety, plastry, opatrunki gipsowe, paski OMT.;
  • środki fizykalne – do najczęściej stosowanych zalicza się ciepłolecznictwo, hydroterapię, elektroterapię;
metody specjalne – to przede wszystkim trakcja przestrzenna (w stopniu I i II w pozycji spoczynkowej), wibracja i oscylacja. Ponadto bardzo ważna jest kolejność etapów takiej terapii. Obejmuje ona następujące elementy:
  • informacja – udzielanie pacjentowi szczegółowej informacji na temat zaistniałej dysfunkcji w celu przekonania go do podjęcia współpracy w leczeniu;
  • instrukcja – udzielanie pacjentowi instrukcji dotyczącej ochrony narządu ruchu oraz zapobiegania nawrotom dysfunkcji np. nauczenie utrzymywania prawidłowej postawy w ciągu dnia, w pracy itp;
  • trening – ćwiczenie organizmu w formie medycznego treningu terapeutycznego. Działanie to obejmuje również autoterapię: automobilizację, autostabilizację, autostretching.
Bardzo ważne jest przestrzeganie wyżej wymienionych aspektów, ponieważ poprawiają i utrzymują uzyskane efekty terapii. Techniki terapii Jeśli w badaniu stwierdza się ograniczoną ruchomość stawu (hypomobilność), to należy zastosować środki zwiększające jego ruchomość. Są to: mobilizacja tkanek miękkich, stawów, tkanki nerwowej oraz specjalne ćwiczenia. Mobilizacja tkanek miękkich obejmuje:
  • masaż funkcyjny, czyli masaż tkanek miękkich połączony z ruchem w danym stawie;
  • masaż poprzeczny, czyli rozcieranie bolesnej tkanki w poprzek przebiegu włókien mięśniowych;
  • poizometryczna relaksacja (PIR) – polega na czynnym rozluźnianiu mięśni, po wcześniejszym utrzymywaniu ich w napięciu izometrycznym
  • stretching mięśniowy, czyli rozciąganie mięśni oparte o metodę PIR.
Mobilizacja stawów to przede wszystkim:
  • uruchamianie kostnych struktur stawowych, struktur wewnątrzstawowych, torebek i więzadeł;
  • mobilizacje jednego stawu lub segmentu ruchowego za pomocą trakcji i ślizgu w (aktualnej) pozycji spoczynkowej;
  • mobilizacje stawu poza pozycją spoczynkową; translatoryczne
  • mobilizacje z szybkim impulsem (manipulacje).
W tym aspekcie niezwykle ważna jest znajomość podstawowych pojęć terapii manualnej, takich jak: powierzchnie stawowe, pozycja spoczynkowa czy pozycja zaryglowana. Mobilizacja tkanki nerwowej Mobilizacja ta ma za zadanie poprawić lub utrzymać ruchomość opony twardej, korzeni nerwowych i nerwów obwodowych. Jeżeli ruchomość nerwu jest ograniczona poprzez otaczające go tkanki, stosuje się neuromobilizacje ślizgowe lub napięciowe. Ćwiczenia (autoterapia) Stosuje się precyzyjnie dobrane ćwiczenia poprawiające i utrzymujące ruchomość tkanek miękkich (mięśni), stawów oraz struktur nerwowych. W przypadku zbyt dużej ruchomości (hipermobilność) stosuje się środki mające na celu ją zmniejszyć:
  • czynne ćwiczenia stabilizujące; głównie za pomocą ćwiczeń aktywujących mięśnie głębokie
  • bierne środki stabilizujące; (pasy, bandaże, stabilizatory, kinesiologytaping itp.)
Fascial Distortion Model (model odkształceń powięziowych)
FDM jest nową i efektywną metodą leczenia bólu i dolegliwości występujących w obrębie aparatu ruchu. Ta ciesząca się coraz większym zainteresowaniem metoda została stworzona przez amerykańskiego osteopatę i lekarza medycyny ratunkowej dr Stephena Philipa Typaldos’a. Wiele uciążliwych i uporczywych pod względem terapeutycznym schorzeń narządu ruchu, możemy dzięki tej metodzie terapeutycznej o wiele szybciej wyleczyć. Ta wiedza w szczególności znajduje swoje zastosowanie w sporcie wyczynowym. Dzięki zastosowaniu FDM pacjent po zwichnięciu górnego stawu skokowego może powrócić do pełnego obciążenia już po 2 – 3 jednostkach terapeutycznych. Unieruchomienie kończyny na kilka tygodni nie jest wskazane.
FDM jest na chwilę obecną najskuteczniejszą manualną terapią zwalczającą ból. Wykorzystując mowę ciała (gestykulację) oraz sposób w jaki pacjent opisuje bólu, terapeuta jest w stanie natychmiast zastosować dopasowaną formę terapii manualnej, przynoszącą w większości przypadków natychmiastową poprawę. FDM sprawdza się najlepiej przy bólach występujących w obrębie układu ruchu ale również przy dolegliwościach układu trzewnego. Wiele do tej pory odpornych na terapię znanych jednostek chorobowych (pacjent z bólem chronicznym) możemy skutecznie leczyć dzięki metodzie FDM. Już po pierwszym kursie FDM terapeuta jest w stanie skutecznie wykorzystać tą nabytą wiedzę w swoim życiu zawodowym. Właśnie dzięki swojej skuteczności terapeutycznej metoda ta cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród sportowców. FDM jest najszybciej rozwijającą się metodą terapeutyczną.
FDM jest nową i efektywną metodą leczenia bólu i dolegliwości występujących w obrębie aparatu ruchu. Ta ciesząca się coraz większym zainteresowaniem metoda została stworzona przez amerykańskiego osteopatę i lekarza medycyny ratunkowej dr Stephena Philipa Typaldos’a. Wiele uciążliwych i uporczywych pod względem terapeutycznym schorzeń narządu ruchu, możemy dzięki tej metodzie terapeutycznej o wiele szybciej wyleczyć. Ta wiedza w szczególności znajduje swoje zastosowanie w sporcie wyczynowym. Dzięki zastosowaniu FDM pacjent po zwichnięciu górnego stawu skokowego może powrócić do pełnego obciążenia już po 2 – 3 jednostkach terapeutycznych. Unieruchomienie kończyny na kilka tygodni nie jest wskazane. Find it and fix it fast FDM jest na chwilę obecną najskuteczniejszą manualną terapią zwalczającą ból. Wykorzystując mowę ciała (gestykulację) oraz sposób w jaki pacjent opisuje bólu, terapeuta jest w stanie natychmiast zastosować dopasowaną formę terapii manualnej, przynoszącą w większości przypadków natychmiastową poprawę. FDM sprawdza się najlepiej przy bólach występujących w obrębie układu ruchu ale również przy dolegliwościach układu trzewnego. Wiele do tej pory odpornych na terapię znanych jednostek chorobowych (pacjent z bólem chronicznym) możemy skutecznie leczyć dzięki metodzie FDM. Już po pierwszym kursie FDM terapeuta jest w stanie skutecznie wykorzystać tą nabytą wiedzę w swoim życiu zawodowym. Właśnie dzięki swojej skuteczności terapeutycznej metoda ta cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród sportowców. FDM jest najszybciej rozwijającą się metodą terapeutyczną.
Funkcjonalny trening zdrowotny
Trening funkcjonalny ma na celu optymalizację i poprawę czynności dnia codziennego jak i przygotowanie zawodnika do dyscypliny sportowej w takim zakresie, aby w trakcie treningu niemal całkowicie wyeliminować ryzyko kontuzji. Jego zadaniem jest poprawa ogólnych wzorców ruchowych (nie tylko specyficznych). Zapobieganie powstawaniu kompensacji ruchowych, mogącym w dalszym etapie trenningu doprowadzic do powstania kontuzji
Call Now ButtonUMÓW WIZYTĘ